De asymmetrische zilveren kelk met figuren in Zwitsers emaille, gemaakt door Harry van den Thillart voor kapelaan Nico van Munster en getoond op de Internationale Biënnale van Salzburg in 1959, wordt door kunstcriticus Lambert Tegenbosch omschreven als een ‘historisch werkstuk’ en het moedigste object uit het oeuvre van de maker. Het is een uiterst dynamisch en consequent kunstwerk dat breekt met traditionele regels, voorschriften, horizontalisme en symmetrie. De wanden van de kelk bollen onregelmatig weg van het centrum, de randen golven asymmetrisch omhoog en omlaag, en de voet balanceert tussen een egale basis en pootachtige vormen. Hoewel drinken uit de kelk technisch gezien niet onmogelijk is, is het object expliciet ontworpen als autonoom beeld en niet als alledaags gebruiksvoorwerp; de vloeistof zoekt er immers niet de gebruikelijke horizontale rust. Volgens Tegenbosch getuigt het smeden van dit unieke, haast radicale stuk van grote artistieke moed, waarbij de maker bewust de grenzen en de mogelijke crisis van het traditionele ambacht heeft opgezocht.